Dit is de Nederlandse versie van deze pagina
Ga naar de Franse versie
Ga naar de Engels versie
Slag om Broodseinde
4 oktober 1917
Australische artillerie in actie nabij Zonnebeke, oktober 1917. [AWM E01209]
Tegen eind september 1917 leek het Britse ‘Offensief van Vlaanderen’ [zie de Slagen om Mesen, Menin Road en Polygon Wood] gunstig te verlopen. ‘Pakken en vasthouden’ tactieken hadden de Duitsers door hun verdediging teruggedrongen naar de hoogtes op de heuvelrug waar Passendale op ligt. De verliezen waren groot zowel wat manschappen als materiaal betreft, maar het Duitse moreel leek te verzwakken. Het vijandelijke systeem van tegenaanvallen had onder zware Britse artilleriebeschietingen gefaald en tot nog toe werden de Britse strijdkrachten goed door hun geschut ondersteund.
Op 4 oktober 1917 begon de volgende actie in de ‘pakken en vasthouden’ reeks: de Slag om Broodseinde. Twaalf divisies, waaronder drie Australische en de Nieuw-Zeelandse, vielen een 13-kilometer lang front aan met in het midden vier Anzac-divisies die voor het eerst zij aan zij vochten. Op een rij waren de Anzac-divisies van links naar rechts (noord naar zuid) de Nieuw-Zeelandse, de Derde, Tweede en Eerste Australische Divisies. De Australiërs bevonden zich tegenover de voornaamste heuvelrug.
Voorbereidingen op de aanval werden versneld zodat deze gedaan kon worden voordat het mooie weer van de voorafgaande veertien dagen veranderde. In de nacht van 3 oktober begon het te regenen, maar er werd besloten om op de geplande tijd met de aanval door te gaan. Op 4 oktober bij zonsopgang, 40 minuten voor de geplande begintijd van 6u.00, werden de Eerste en Tweede Divisies plotseling door een Duits spervuur aangevallen dat op de granaattrechters viel waarin ze zaten te wachten. Er vielen veel slachtoffers, maar de Australiërs konden niets anders doen dan wachten tot de beschieting afgelopen was.
Om 6u.00 kwam het Britse spervuur neer, waarop de Australiërs opstonden en oprukten – om begroet te worden door een troepenlinie van de Duitse kant die op dat moment op 30 meter afstand ook opgestaan waren. Ze waren achter hun eigen spervuur opgerukt in een poging een gedeelte van de grond terug te winnen die ze eerder verloren hadden. De Duitsers aarzelden, geschrokken omdat ze tegenover een grotere aanval stonden dan die van hen. De Australiërs openden het vuur en de vijand sloeg op de vlucht, achtervolgd door hun aanvallers.
Na de gebruikelijke felle gevechten rond de ‘pillendozen’ wonnen de Australiërs al hun doelwitten op de heuvelrug – echter met een verlies van 6.500 slachtoffers; de Nieuw-Zeelanders leden nog eens 1.700 slachtoffers. Langs de hele linie was de aanval een succes geweest en als gevolg daarvan vingen de Britse strijdkrachten voor het eerst sinds mei 1915 een glimp op van de lage gebieden achter de top van de heuvelrug. Over Broodseinde schreef Charles Bean, de officiële historicus van Australië:
Het succes van vandaag was heel groot – in feite was het tot op heden het meest geslaagde succes dat door het Britse Leger tijdens die oorlog in Frankrijk werd gewonnen.
Charles Bean, Anzac to Amiens, Canberra, 1948, blz.371
© 2012 Department of Veterans' Affairs and Board of Studies NSW :: Last update - December 2010