Dit is de Nederlandse versie van deze pagina
Ga naar de Franse versie
Ga naar de Engels versie
Eerste Slag om Bullecourt
11 april 1917
Australiërs bereiden zich voor op een aanval nabij Bullecourt, Frankrijk, mei 1917. [AWM E00454]
De Eerste Slag om Bullecourt werd in de lente van 1917 als onderdeel van het Britse offensief ten noorden en zuiden van Arras gestreden. Deze acties werden ondernomen om een grote zuidelijkere aanval door de Fransen onder generaal Robert Nivelle te ondersteunen.
Het was gebruikelijk om voorbereidende artilleriebeschietingen te gebruiken om het vijandelijke prikkeldraad te doorbreken voordat de infanterie een aanval deed. Deze keer werd echter besloten om twaalf Britse tanks te gebruiken om de Australische infanterie de weg te leiden.
Op 11 april 1917 bevonden soldaten van de Vierde Divisie zich op stellingen ten oosten van Bullecourt, maar tegen 4u.30 hadden slechts drie tanks hun stellingen bereikt. Sommige Australische eenheden rukten nu op terwijl andere op de tanks wachtten. Het oude model tank was langzamer dan een lopende man, het staal ervan was dun en het dodelijke vuren door de Duitse artillerie betekende dat geen enkele het prikkeldraad voor de Australische infanterie bereikte. Slechts één tank bereikte de eerste loopgraaf die door de Australiërs veroverd was en alle tanks waren tegen 7u.00 vernietigd.
Ondanks het fiasco van de tanks werden de Duitse frontlinie en aanvoerloopgraven binnengevallen en werd er een opmars gemaakt in de richting van Riencourt. Om 7u.15 zond kapitein Harry Murray van het 13de Bataljon (New South Wales) een bericht terug met de mededeling ‘met ondersteuning van de artillerie kunnen we de stelling tot sint-juttemis behouden’. Vijf minuten later vuurde Murray het SOS-signaal af voor ondersteuning van de artillerie, toen hij Duitse troepen nabij Riencourt zag bewegen. Het signaal werd gedurende de ochtend 17 keer herhaald, maar er kwam geen spervuur als antwoord.
Vanwege overdreven rapporten over Australische successen, voornamelijk van lucht- en artilleriewaarnemers, geloofden stafleden van de hogere rangen dat de opmars vooruitgang maakte en niet tegengehouden werd. Daarom kreeg de artillerie geen toestemming om te schieten en konden de Duitsers ongestraft tegenaanvallen doen. Tezelfdertijd veegden Duitse machinegeweren de open vlaktes voor en achter de Australische stellingen schoon.
De Australische voorraad granaten was spoedig uitgeput en van de poging om loopgraven die door verschillende bataljons werden bezet op elkaar aan te sluiten werd afgezien. De Duitsers dreven de Australiërs geleidelijk aan terug en tegen 11u.30 was het duidelijk dat de ingenomen loopgraven niet behouden konden blijven. Terwijl Duits geschut over de ontsnappingsroute schoot zei Harry Murray tegen zijn mannen: ‘Als we niet gevangen genomen willen worden moeten we er doorheen’. Velen probeerden het maar slechts een paar keerden terug. Murray was één van de weinigen.
Een uur later trokken de laatste Australiërs zich terug. Deze mannen werden geholpen door de artillerie die eindelijk toestemming had gekregen om als ondersteuning te vuren. De troepen van het 48ste Bataljon (Zuid-Australië en West-Australië) in de Hindenburglinie stonden onder het bevel van kapitein Allan Leane, een neef van de opperbevelhebber van het 48ste Bataljon, luitenant-kolonel Ray Leane. Veel bataljonleiders kwamen uit zijn familie en het bataljon stond bekend als het ‘Joan of Arc’ Bataljon (‘Made of all Leanes’). Bij het prikkeldraad werd kapitein Leane door zijn mannen gemist en soldaat John Robert Knight rapporteerde later dat hij kapitein Leane dood in een granaattrechter had zien liggen met een kogel door zijn hoofd. Zijn lichaam werd niet geborgen.
Bij de Eerste Slag om Bullecourt was de Australische infanterie erin geslaagd om zonder enige normale ondersteuning van de artillerie een zwaar versterkte sectie van de Duitse linie in beslag te nemen en tijdelijk in handen te houden. Deze vroegtijdige aanval kostte echter 3289 slachtoffers en maakte de Australische infanterie uitermate sceptisch wat betreft de waarde van tanks op het slagveld.
© 2012 Department of Veterans' Affairs and Board of Studies NSW :: Last update - December 2010