De Slag aan de IJzer
Villers-Bretonneux
April 1918
![Uitzicht op de ruïnes van de kerk van Villers–Bretonneux, Frankrijk, mei 1918. [AWM E02157]](/villers-bretonneux/images/awm-e02157.jpg)
Uitzicht op de ruïnes van de kerk van Villers–Bretonneux, Frankrijk, mei 1918. [AWM E02157]
Eind maart 1918 werd het grote Duitse offensief, dat op 21 maart gelanceerd was, ten noorden van de Somme tot wankelen gebracht. De Duitsers verzamelden ten zuiden van de rivier en rukten vanaf het oosten en noordoosten op naar Amiens. Het aanvankelijke opvallende succes van de Duitsers had voor hen nieuwe problemen met zich meegebracht. Hun voorraden moesten nu over grote afstanden aangevoerd worden over het vernielde landschap van het slagveld bij de Somme van 1916 en omdat ze er niet in geslaagd waren een doorbraak te maken door de Britse en Franse linies, moesten ze nu een grote halfcircelvormige salient, of uitstulping, in de linies van de Geallieerden verdedigen. De Duitsers hadden echter nog steeds het initiatief en tegen 4 april 1918 hadden Duitse genieofficieren de spoorcommunicaties verlengd in de richting van Villers-Bretonneux, dichtbij de sleutelpositie Amiens.
De Duitsers probeerden nu Villers-Bretonneux te veroveren en de rand van het plateau te bereiken dat Amiens binnen het bereik van hun artillerie zou brengen. Australische eenheden hielpen de stad te verdedigen. Er bevonden zich vermoeide Britse divisies in het noorden en zuiden en andere Australiërs bevonden zich achter Villers-Bretonneux al reserve. Een Duitse aanval dwong de Britten ten noorden van de stad om Hamel te verlaten en een Australisch bataljon moest terugkeren om niet ingesloten te worden. Deze Duitse opmars werd tegengehouden door de Britse cavalerie in samenwerking met de Australische infanterie.
In het zuiden hielden de Britten in de ochtend stand tegen de Duitsers, maar in de middag werden ze teruggedreven. Hierdoor moesten de Australiërs zich naar de buitenwijken van Villers-Bretonneux terugtrekken. De Duitsers dreigden de stad binnen te vallen toen op het beslissende moment het 36de Australische Bataljon (New South Wales) met een spectaculaire aanval vooruit stormde. Ondersteund door andere Britse en Australische infanterie en later door de Britse cavalerie dreef het 36ste Bataljon de Duitsers naar de oude loopgraven terug die zich op bijna twee kilometer afstand van de stad bevonden. De linie werd gestabiliseerd toen meer Australiërs de Somme overstaken om samen met de cavalerie de vitale heuvels van Hill 104 ten noorden van de stad bezet te houden.
Op 7 april 1918 veroverden kleine groepen Australiërs delen van Hangard Wood, ten zuiden van Villers-Bretonneux, eerder opgegeven op 4 april. Het Victoriakruis werd aan luitenant Valentine Storkey toegekend die samen met een andere officier en tien soldaten met andere rangen, een vijandelijke stelling met 80 tot 100 mannen aanviel en hen er uit dreef, waarbij er ongeveer 30 gedood en gewond werden en drie officieren met 50 manschappen gevangen werden genomen. Het doelwit werd ingenomen, maar zonder houdbare stelling om een verdedigingslinie te maken moesten de Australiërs zich terugtrekken.
Tegen 24 april werd Villers-Bretonneux door Britse troepen verdedigd. De Duitsers vielen die dag bij zonsopgang aan. Met de hulp van 13 tanks die ze voor het eerst gebruikten, werd de stad door de Duitsers veroverd.
Om 22u.00 op dezelfde dag begon een Britse tegenaanval die door de Australiërs ten noorden en ten zuiden van de stad ondersteund werd. Volgens het plan zouden de Australische eenheden ’s nachts aanvallen, Villers-Bretonneux omsingelen en vervolgens de krachten ten oosten van de stad bundelen. De Australische aanval in het zuiden werd door een sterke vijandelijke post met machinegeweren opgehouden tot deze door een groep onder het bevel van luitenant Clifford William King Sadlier van het 51ste Bataljon (West-Australië) uitgeschakeld werd. Sadlier raakte gewond, maar verzamelde onmiddellijk zijn handgranaten-onderdeel en leidde hen naar de machinegeweren, waar de bemanningen werden gedood en twee van de geweren werden veroverd. Tegen die tijd waren al zijn mannen slachtoffer gevallen en hij viel in zijn eentje een derde vijandelijk machinegeweer aan met zijn revolver, doodde de bemanning en veroverde het geweer. Terwijl hij dit deed werd hij nog eens gewond. Voor zijn buitengewone moed en omdat hij de drijvende kracht van de aanval in beweging hield werd Sadlier het Victoriakruis toegekend.
Ten noorden van Villers-Bretonneux vielen de Australiërs met veel succes aan over Hill 104. De noordelijke en zuidelijke armen van de aanval waren echter niet in staat om zich in het donker samen te voegen zodat er een opening bleef waardoor vele Duitsers konden ontsnappen. Na zonsopgang werd de opening geleidelijk aan gesloten en vielen de Australiërs de stad vanuit het oosten binnen en de Britten vanuit het noorden en westen. Villers-Bretonneux werd op 25 april 1918 van vijandelijke troepen gezuiverd, op de derde jaardag van de landing van de Anzacs bij Gallipoli. Deze strijd markeerde het effectieve einde van de Duitse opmars naar Amiens, hoewel het vijandelijke offensief tegen Franse en Amerikaanse strijdkrachten zich verder zuidwaarts naar Parijs doorging. Villers-Bretonneux heeft nooit vergeten dat de Australiërs de Duitsers uit hun stad hebben verdreven en het Australische Korps wenste ook hun monument aan het Westelijk Front op Hill 104 ten noorden van de stad te bouwen. Dit plan kwam nooit van de grond, maar in de jaren ’30 bouwde de Australische regering op die plaats het Australische nationale monument, dat ook een monument is voor de Australiërs die hun leven tussen 1916 en 1918 in Frankrijk verloren en een ’onbekend graf’ hebben.
Deze site wordt regelmatig aangevuld. Zie de Updates pagina voor regelmatige nieuwe toevoegingen.
© 2008 Department of Veterans' Affairs and Board of Studies NSW :: Last update - November 2008