Vladslo, Deutscher Soldatenfriedhof 1914-1918

U bent hier >
Vladslo, Deutscher Soldatenfriedhof 1914-1918

Vladslo, Deutscher Soldatenfreidhof 1914–1918

Richtingaanduiding: U neemt de N369 ten noord-oosten van Ieper richting Diksmuide om bij Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Duitse soldatenbegraafplaats) te komen. Op de T kruising in het midden van het dorp gaat u naar rechts en daarna links en u rijdt het dorp uit via de N369. Bij Beerst draait u rechts de N363 op. Na ongeveer twee kilometer komt u bij een kruising. Sla linksaf richting Praatbos. De begraafplaats is een kilometer verderop aan de linkerkant van de weg, aan de rand van een bos.More

Doorgang, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse Soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

De Deutscher Soldatenfriedhof (Duitse soldatenbegraafplaats) bij het dorp Vladslo is eigenlijk een massagraf. Hier liggen de stoffelijke overschotten van meer dan 25.644 Duitse soldaten.

Musketier Peter Kollwitz, Imperial Duitse Leger, is één van hen. Peter’s stoffelijk overschot, werd samen met duizenden andere soldaten in het midden van de jaren 50 naar Vladslo ovegebracht, nadat het eerst in Esen begraven was.

Ingang, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Naamplaat, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Peter Kollwitz, 19 jaar, stierf op 22 oktober 1914 toen zijn eenheid de Belgische verdediging bij Diksmuide aanviel. Een Belgische officier gaf een beeldende beschrijving van deze wanhopige Duitse pogingen door jonge, vaak ongetrainde, Duitse rekruten:

De vijand heeft veel verse troepen tegenover Diksmuide bijeengebracht en orders gegeven om de stad koste wat kost in te nemen. Een aanval is nog maar net afgeweerd of ze komen weer sterker terug. Wat is hen voorgehouden om zich zo in zulke grote getale te laten doden? Welke sterke drank werd er geschonken om hen zulke wilde overmoedigheid te geven? Bloeddronken, met vertrokken gezichten en brullend als wilde beesten vallen ze keer op keer aan, terwijl ze over opeenhopingen van doden vallen en gewonden met hun zware laarzen vertrappen. Ze worden met honderden tegelijk neergemaaid, maar blijven komen. Sommigen van hen bereiken de borstweringen en hier komt het tot een wreed handgevecht, waar met geweerkolven geslagen en met bajonetten gestoken wordt. Schedels worden ingeslagen, lichamen uit elkaar gereten; maar alles tevergeefs, ze kunnen nergens een doorbraak maken. De golven worden elf keer in de noordelijke en oostelijke sector en vijftien keer in de zuidelijke sector tot de dood vernietigd.

Onbekende Belgische officier, geciteerd in majoor en mevrouw Holt’s Battlefield Guide to the Ypres Salient, Londen, 1997, blz. 213

Massagraven en versierde kruisen, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Duitse gevangenen die gevangen genomen zijn door Australiërs in de Slag om Broodseinde, België, oktober 1917. [AWM E00877]

Uitzicht op Käthe Kollwitz’s beelden ‘Die Eltern’, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Gedenkplaat bij het massagraf, met namen, rangen en overlijdensdata van soldaten, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Duitse begraafplaats, Gheluvelt, Ieper, België, mei 1918. [AWM H13361]

Deze wanhopige en kostbare acties – de Slag aan de IJzer – werden later bij de Duitsers bekend als de ‘Afslachting van de Onschuldigen’. Om een doorbraak langs de rivier de IJzer te vermijden, openden de Belgen tenslotte de zeeweringen en zetten het gebied tussen Diksmuide en Nieuwpoort onder water. De Duitse intocht in België werd uiteindelijk stopgezet op een plaats die nu wordt aangeduid met een ‘ grenssteen’ bij Diksmuide onthuld door de Belgische Koning Albert op eerste paasdag 1922.

In 1917 hielpen de Australische artillerie- en tunneleenheden bij de verdediging van de ‘IJzerlinie’ aan de Noordzeekust bij Nieuwpoort, het uiterste eind van het Westelijk Front. Een eenzame Australische artillerieman, artillerist Edwin Ernest Wheeler, die op 24 augustus 1917 in dit gebied sneuvelde, ligt begraven op de oorlogsbegraafplaats Ramscapelle Road, niet ver ten zuiden van Nieuwpoort. Wheeler leek geen naaste familie in Australië te hebben en toen hij in Melbourne aan boord ging voor militaire dienst in het buitenland, gaf hij als naaste verwante een stiefzuster op die in Broxbourne, Hertfordshire in Engeland woonde.

Australische tunnelgravers bij Nieuwpoort

Luchtfoto van Nieuwpoort, België, waar het Westelijk Front de Noordzee bereikte, juni 1917. [AWM A02658]

De Noordzee, pier bij Nieuwpoort–Bad, België. [DVA]

De Noordzee, pier bij Nieuwpoort–Bad, België. [DVA]/p>

De duinen en ruïnes bij Nieuwpoort–Bad, 1917. [AWM E01901]

De pier bij de monding van de rivier de IJzer, Nieuwpoort–Bad, 12 augustus 1917. [AWM E04633]

Käthe Kollwitz, ‘Die Eltern’ (de ouders), Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Peter Kollwitz was één van de vele Duitse soldaten in de Vladslo begraafplaats die tussen 16 en 31 oktober 1914 sneuvelde in die vergeefse aanvallen op Belgische posities tijdens de Slag aan de IJzer. De tientallen platte gedenkstenen, waarop bij elk een aantal namen en overlijdensdata staan, getuigen van de tragedie.

Op de begraafplaats, aan de andere kant van de loge aan de ingang, staat Käthe Kollwitz’s gedenkteken voor haar gesneuvelde zoon, de beelden die bekend staan als ‘Die Eltern’ (de ouders). Dit indrukwekkende werk spreekt van de blijvende invloed die de dood in oorlogen op de mensen thuis heeft.

Käthe Kollwitz, ‘Die Eltern’ (de ouders), Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Steen, Vladslo Deutscher Soldatenfriedhof (Vladslo Duitse soldatenbegraafplaats), Vladslo. [DVA]

Na de dood van Peter zei Käthe Kollwitz tegen een vriend: ‘Er is een wond in onze levens die nooit zal genezen. En dat hoeft ook niet.’

De stenen ouders knielen met hun gezicht naar de begraafplaats. De vader klampt zijn armen om zich heen en de moeder laat haar hoofd verdrietig hangen. Käthe en haar man, Dr Karl Kollwitz, brachten de beelden zelf naar België. Ze schreef het volgende over hun laatste bezoek aan het graf van Peter Kollwitz en de beelden:

We liepen van de beelden naar het graf van Peter en alles voelde levend en compleet. Ik stond voor de vrouw, keek naar haar – mijn eigen gezicht – en ik huilde en streelde haar wangen. Karl stond vlak achter me – ik was me er niet eens van bewust. Ik hoorde hem fluisteren, ‘Ja, ja’. Wat waren we toen hecht!

Käthe Kollwitz, geciteerd op www.rogallery.com/Kollwitz/Kollwitz–bio.htm

Haringmeeuw, Nieuwpoort–Bad, België. [DVA]

Vladslo, Deutscher Soldatenfreidhof 1914–1918

Deze site wordt regelmatig aangevuld. Zie de Updates pagina voor regelmatige nieuwe toevoegingen.